Шерхан Мұртаза – Темірхан Медетбек

Қабағы
Жауар бұлттай түйiлiп,
Қастары
Адырнадай иiлiп
Әр сөзiн
Жебедей қадап сөйлесе
Мүлгiген жұртты
Дауылдай сiлкiлеп кеткен.
Әр сөзiн
Еменнiң шор көзiне
Шегедей қадап сөйлесе
Естiген жұрт
Күндей күркiреп кеткен.
Шерхан Мұртаза!
Сен
Жел құсап
Есiп сөйлемейсiң.
Сен
Қылыш құсап
Кесiп сөйлейсiң.
Сен
Көктегi бұлттардай
Көшiп сөйлемейсiң.
Сен
Сеңдер соқтығысып жатқан
Асау ағысқа
Омыраулап кiрiп
Кешiп сөйлейсiң.
Сен кейде
Жауға соғыласың.
Жау да теңселедi.
Сен де теңселесiң.
Сен кейде
Тауға соғыласың
Тау да теңселедi,
Сен де теңселесiң.
Опасызды көрiп
Күйiнiп тұрасың.
Сондай кездерде
Жұдырықтай түйiлiп,
Қаршығадай
Шүйiлiп тұрасың.
Ессiздi көргенде
Ашудан
Қабынып кетесiң.
Толқын ұрған жартастай
Тас-талқан боп
Жарылып кетесiң.
Халқың сенi
Арда туған
Арысым дейдi.
Жонына қол тигiзбейтiн
Барысым дейдi.
Шерхан Мұртаза!