Сандырақтап жатқанда

... Мына бiр
Қара шұбар жыландардың
Шиыршық атып
Ысқыруын-ай.
Мына бiр
Сұмпайы желдiң
Қай-қайдағыны жеткiзiп,
Iшiн тартып
Ышқынуын-ай!
Апыр-ау,
Қаптаған қалың гүлдердiң
Кекiлдерiнен
Қан тамып жатқаны несi?!
Дөңбектей-дөңбектей
Қап-қара тастардың –
Аунақшып! –
Зар қағып жатқаны несi?!
Өрмекшiнi өрмекшi
Тыпыр еткiзбей
Торлап жатқаны қалай?!
Iбiлiстi iбiлiс –
Шыңғыртып! –
Зорлап жатқаны қалай?!
Бұл не сұмдық? –
Көзiмдi ашсам
Күйедей қап-қара
Бәленi көрем.
Арса-арса боп
Төңкерiлiп жатқан
Төбенi көрем.
Әйтеуiр бұл тiршiлiктiң
Үнi де бөтен,
Тiлi де бөтен,
Түрi де бөтен...
... Сонан кейiн –
Аңлап байқасам! –
Сандырақтап жатқан
Мен емес,
Сандырақтап жатқан
Мына жалған
Дүние екен!