Жыртқыш заман

Қайран
Елім мен жерім
Түсіп шықты ғой
Қаншама қанауға,
Қаншама талауға!..
Енді, міне,
Елімді бітірген,
Жерімді бітірген
Ұрылар –
Өзі сияқты! –
Ұрыны тонауда.
Уақыт жоқ қазір
Ұйқы түгілі,
Қалғуға:
Қарақшылар
Қарақшыларды өлтіріп,
Жемқорлар
Жемқорларды аңдуда.
Елді тонап боп
Өзді өзі қырқысқан
Шенеуніктерің
Бір бірінің
Қанын ішердей.
Олардың тартысынан
Банктердің
Темірбетонды
Қалың қабырғалары
Күн жеген шүберектей
Айырылып түсердей...
Соларға қарап
Көзден – сора,
Жаннан сор ақты...
Ең сұмдығы сол! –
Жақында ғана —
Қайыршы
Қайыршыны тонапты!