Ақын көрінісі

Сырласып ақын өзімен,
Көз жіберіп қырға алыс,
Қыр суретін сезінген
Жолдама берді жырға алыс...
Тақиясы төбеде
Кең маңдайдан жоғары,—
Күмбірледі кеудеде
Жаңа жырлар жолдары...
Бір самғап, бір кідіріп
Құс қанатты қаламы,
Ойы қырға қыдырып
Кейде үнсіз қалады.
Кейде, Шыңғыс шыңына
От жанарын қадайды...
Түндіктен күн нұры да
Сығалайды Абайды...
Елең қылмай ойланып
Ақын сол кез ешкімді,
Толғанады қолға алып
Лермонтов пен Пушкинді.