Шәкірт – Тайыр Жароков

– Ал, кетейікші құдай үшін?
Көк күңгірт, жер топырақ –
Көңілсіздеу жолда пішін,...
– Ей мұнда отыр, кел, шырақ.
Жалан, аяқ, кір-кір дене,
Көрдің бе ашық кеудесін,
Ұялмашы, бұл немене?
Талай адам бұл өмірде
Өткен жол ғой білемісің.
Кітабың бар, оқу іздеп
Келесің ғой білемін...
Әкең жинап оқысын деп
Берген тиын-тебенін.
Берген шығар бір мәзіннің
Әйелі жиырма бес тиын.
Я әйелі саудагердің
Шай-суыңа, деп, тиын.
Мүмкін, біреу есігінен
Босадың ба, несі бар,
Жаңалық па ол, мен түсінем,
Жасыма, тек есіңе ал.
Мектепте оқып ұғарсың сен,
Архангелдің мұжығын3,
Тәңірі жар боп, ынтасымен
Жетіскенін өзінің.
Жоқ емес қой өмірде езгі
Жаратылған жақсы адам,
Алып барар біреу сені
Москваға осыдан.
Мәскеуде оқып жүргеніңде
Университет ішінде,
Көрерсің сен шын өңінде
Көргеніңді түсіңде.
Онан әрі жолың айқын,
Таймай ессін өрісің.
Соның үшін сені жарқын
Сүйем, туған орысым.
Жаратылыс дарынды әлі
Өтпейді аймақ шалқыған,
Ұқ, әлі көп әйгіліні
Шығарады халқынан.
Езгі жанды шығарар кең
Сонша сүйгіш күшімен,
Менменсіген тоғышармен
Салқын топтың ішінен.