Таңға дейін тағы да ұйықтамадым – Тыныштықбек Әбдікәкімұлы

Таңға дейін тағы да ұйықтамадым.
(жо, жоқ, кешір, ештеңе «ұрттамадым»)
Сені ойлаумен боламын түні бойы,
түні бойы тау жақта бұлт тоңады.

Иә, биыл көктем де, жаз да салқын.
Бұл жазбен де келеді-ау қоштасар күн!..
Сағынармын, ойлармын...
әттең, соным
болмаса екен төзімді босқа сарқу!..

Әдемісің, әрине, жоқ таласым.
Әлі талай ортада мақталасың.
Сені сүю – біреуді қызғандыру.
Сені сүю – біреумен бақталасу.

Келіп кет! – деп қаншама мазалайын,
келтіресің, әйтеуір, сөз орайын.
Қара Өлөңді маздатып қарсы алармын,
қаз қанатын жамылған қазан айын.

Өз жауыным болса да, өз бораным,
жалғыздықпен жүздескен кез ғана – мұң.
Көңілімнің көгіне
хаттарыңнан
батпырауық ұшырып мәз боламын.

Кеше таным өзгеріп, бүгін – талғам,
ұтылғым жоқ ұпайшыл ұғымдардан.
Сені ойлаумен күрсінген бір сәтімде –
сенсіз өткен мың Түн бар
сығымдалған!