Өмір мен өлім – Ерхан Болатұлы

Жер үстін осы,
Мекені қылған пақырмын,
Топырақ бастым, топырақ болам ақыр күн.
Көгінде рухым көктей ме, оны кім білсін?!
Əзірге жерде қонақ боп жүріп жатырмын...

Шүкірлік етем,
Демеймін бақтан сор қалың.
Себебі менде сапарлай жүрген жолдамын.
Сұрақтан еді сынаққа етім үйренген,
Адамнан емес, Алладан ғана қорқамын!

Ақырғы күнің,
Боларын білем сұрауы.
Əр істің бізді сұрауы күтіп тұрады.
Ойға алып бір сəт, ойланып көрші, ақылдым,
Осы күн саған, маған да анық туары!

Себебі, біздер,
Бір түйір қаннан жаралдық.
Əкенің қаны, ана сүтінен нəр алдық.
Адам боп қалу алғы ісің болу тиісті,
Жаратқаннан соң Жаратқан Алла адам ғып.

Тал бесіктен соң,
Жер бесік күтер жер-анаң,
Ұғынсаң етті мөлейіп тұрған моладан.
Өлім мен өмір төрт əріп есік төріңде,
Барса келместей кеткендер келген жоқ одан...