Қазақ сиқы – Несіпбек Айтұлы

Сөз айтпаймын мен саған қитығардай,
Тұрмысыңның, қарашы, сиқы қандай?
Жалғыз үйден аумайсың жау тонаған,
Үрерге иті, сығарға биті қалмай.
Көк торсықтай су толған күмпілдейсің,
Көлденеңдеп өткенді құр тілдейсің.
Қара сабау жоныңа қатты тисе,
Жолға түскен күшіктей бүлкілдейсің.
Қарақшы боп өзіңнен туған бала,
Қан сигізді қашқанға, қуғанға да.
Қуат алып әйтеуір қалқиясың,
Желбіреген көктегі Тудан ғана.
Қаладағы үзгенмен қыздан күдер,
Жай­-күйіне жүрегің сыздап жүрер.
Ішіңдегі жалының басылар ма,
Қаңтардағы асасаң мұздан бірер?!
Қай ұшына білмейсің тартарыңды,
Күнде қиып қысқарған арқаныңды.
Қораңдағы қойыңнан үміт үзіп,
Түгендейсің таудағы арқарыңды.
Бойға біткен бұйырмай құтың­-дағы,
Төсеніштің қалмады бүтін жағы.
Екі қолың босамас борбайыңнан,
Тозған шалбар тоналса бұтыңдағы.