Қиылыстар мен құйылыстардың кезеңі – Оңайгүл Тұржан

Қиылыстар мен құйылыстардың кезеңі,
Цифрлар бізді көрмей тұрып-ақ сезеді.
Жапырағымен желпіген болып жанымды,
Ормандар менің ой-қиялымды кезеді.

Заманым – осы, мысы басады жаһандай,
Сыртында жүрмін, кіруге әлі бата алмай.
Сезімдер – ол да жат болып, суып барады,
Көпірген сөздің кептелістерінен өте алмай.

Қурайлар өзін құдыреттердей қайта ашып,
Инстаграмның көшелерінде байқасып,
Азаттық үшін қырғындар болған даламда,
Бүгінгі күні брендтер жатыр шайқасып.

Қалаға келсем, әрбір қадамың сынақ-дүр,
Құл-темір тұрар сым-сөздерімен сынап бір.
Далаға келсем, қобызы сынған күйлердің,
ырғағы әлі жылап тұр.

Соларға қарап сан тарау жолды кесе өтем,
Елу жыл өтті, ел жаңа деген – осы екен.
Бүгінгі күні жайнап тұрса да, адамның
Баяғы күнін сағынатыны несі екен?

Қара түндерді қақ жарып өткен оттарша,
Көңілде мына сезімдер гүлдеп, бақ қонса.
Айтар ем мен де сағынышымды жеткізер,
Бір жұтым сөйлем тап болса!