Бұл бетте «Сұрқай суық күз, қоғам жүрегі» атты Нұрбек Нұржанұлы жазған табиғат туралы өлең берілген.
Мынау аспан, анау күн, Кеңдігін-ай даланың. Айналама сүйсініп, Көзім тоймай қарадым.
Парақтарын ақтарып, Әкем отыр сұқтанып. Қарап қалсам, мәссаған, Суреттер тұр топтанып!
Таудан бұлттар көшеді Салқын самал еседі. Қолым созып биікке, Тауға қарап өсемін.
Біз – жабырқаған, ашыққан, сырқат пендеміз...
Қалада: бұлыт исі, мұң исі. Жаздың да алақаны сарғаяр сүртем деп күздің жасын... бұ несі,
Сені ойлау ғажап сезім мың түрлі – Сипағандай таңғы нұрдың білтесін, Ауаға гүлдер еккендей түр-түрлі, Сәби жамылғандай жылы көрпесін...
Хабарлама
INFO
- Серік Қирабаев
- Мұхтар Әуезов
- Міржақып Дулатұлы
- Сәкен Сейфуллин
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі