Ұзақ сапар кезіндегі көңіл-күйден туған бір өлең… – Сағыныш Намазшамова

Ұзақ сапар кезіндегі көңіл-күйден туған бір өлең…

Бір қара жол. Бір машина. Бір тілек.
Төгіп тұрды сағыныштың бұлты кеп.
Тамшы айғыздап жатты әйнекті.
Тіл үнсіз.
Жүрек қана сөйлеп жатты күркіреп.

«Жүрек назы» жүректерді шымшылап,
Екі жүрек мұң сұрамай, нұр сұрап,
Сағыныштан сана біткен сарғайып
Жүре берер ме екен өстіп кіл шыдап?!

Тыңдап келем, көп екен ғой ән-үлгі,
Жырға қосар ғашығыңды, жарыңды.
Ақ жауын-ай, тек әйнекті ғана емес,
Жушы менің жабырқаған жанымды.

Болғанымен ағыл-тегіл мол сезім,
Бес күндікте бөлінбейтін бөлшегім,
Құшағыңа еніп кеткім келгенмен,
Жете алмадым жерде отырып қол созым.

Кейде өмірге күлкі беріп қайғы алам,
Айтшы, жаным, мына ғалам қай ғалам?!
Көрген сайын күш аламын сонан соң
Жымың қаққан жанарыңды айнадан.

Солай. Жиі қарадың да тербеттің,
Мені сендей жаза алады емдеп кім?
Сездім, сенің сезіміңе шөлдеппін,
Білдім, сенің жанарыңнан сөнбеппін.