Жауға шапқан

Күн тұтылып, көк ала бұлт адасқан,
Халқым жатпас, батырларым жауға шапқан.
Еске аламыз, ұмытпаймыз қиын-қыстауды,
Тар заманды қайран халқым кешкен бастан.

Нөсер жауын, қара жерді бояп қанға,
Шықты халқым жауға қарсы кең алаңға.
Жатпа, халқым, қашпа жаудан, көзіңді аш,
Шықты әскер жерге сіңген қан далаға.

Тұлпар шапты, қара жерді төңкерді,
Халқым қайран менің сонша не істеді?
Жау мыңдаған қаша ма екен қазақтан?
Қорықпайды көп әскері азақтан.

Аз болсақ та, әрқашанда біргеміз,
Құламаймыз, Күлтегінбіз, Білгеміз.
Жау болса да мыңнан аса, сан жетпес,
Ешбір шайқас ұтылмаған ерлерміз.

Жауды қырды қазақ халқы лаулаған,
Күш-берікті алған туған бабадан.
Жеңілмеді, жеңді бүкіл қалмақты,
Ойраттардан біреуі де қалмапты.

© 2026 Молдажан Әділет. Барлық құқықтар қорғалған. Туындыны көшіру, тарату және пайдалану тек автордың жазбаша рұқсатымен ғана жүзеге асырылады.