Өмірге

Қуанттыңда бір сәтке, өкпелетіп жылаттың.
Көтеріп ап бір сәтте,өкшелетіп құлаттың.
Білгім келет соншалық,
Неге маған мұң арттың?
Өмір, сенсің жауабы табылмаған сұрақтың.

Адамдарға налысам, “өмірғой” дер айтары.
Кінәләйтін өзіңді көп екенін байқадым.
Білем бірақ сенсіз де жететінін сайқалы.
Сүреміз біз өмірді болмайтындай қайтары.

Оянам да азанмен күтем нені дайындадың.
Талай жанның тағдырын,
толқын болып шайқадың.
Сүрінсемде ешқашан “берілдім” деп айтпадым.
Күресіп қап құласам бұл өзіңнің майданың.
“Қайта бәрін бастайық” бары осы айтарым!