Оян – Нарқұлан Райханұлы

Жалықтым,
Кемсеңшіл қоғамнан жалықтым,
Оғлан ойларын айта алмас халықтың.
Көңілшек қыздардай,
Көкелер көңілін қайтармас.
Жағымпаз оларда,
Бұларда
Біздерде
соны ұқтым.
Сенбеймін,
Өтірік уәде сөздерге
Көнбеймін сөзінде тұра алмас ездерге.
Осылар ластап бітірді тарихты,
Көрсеңіз күлімдеп көздерге.
Шеріңді
Зарыңды
Қайғыңды қозғаған,
Інгендей боздаған,
Тұманды уақыттың көзінен зар ұқтым.
Бұлыңғыр,
Бұйдасын таба алмай көшімнің
Шіліңгір,
Тым ыстық ауасы құлаған бесіннің.
Көз ұяң кеңейіп,
Араның ашылып,
Ұялас иттерің көбейіп,
Көк бөрімді басынып
Күнде де
Түнде де есірдің.
Ит қоғам,
Енді мен не дейін
Ұйықтаған ұлтымның түрі осы,
Жасыған талыққан үні осы.
Оянар оған мен сенейін.
Мағжанда сенді ғой
Атылып кетседе,
Міржақып оятпақ болды ғой,
Оян деп оята алмастан өтседе.
Ахмет «Масасы» -
Санаңа жұпарын септі ғой.
Ояншы қазағым
Оянар кездерің жетті ғой!!!