Оралу – Нарқұлан Райханұлы

Осыдан жеті мың жыл бұрын,
Қураған бассүйектердің,
Атақты ақсүйектердің
Тарихын талақ етесің.
Өзіңе ұнаса,
Шақырып қонақ етесің.
Торығып торы бұлт жыласа,
Ғұлама софы боп кетесің.
Сақидың бал татып,
Шарабы.
Тұл тағдыр,
Қара түнді қақ тіледі.
Бұл тағдыр,
Көбелек ғұмырыңның ғасырындай.
Жапалақ мұң əбжыландай
Көздері өткір еді...
Өмір сүре алмайсың жасырынбай
Тексізденіп тектілері
Құлжаның асығындай,
Табылмай барады.
Аспанды алақандай,
Жерді тебінгідей етіп.
Үйелеген көлеңкемен шектесіп,
Торғайды тарақандай етіп
Дəуірмен беттесіп
Түн үркіп,
Шағырмақ сəуледен
Күн мен түн
Кектесіп
Кетпесе жарады.
Барқыт түннің əуеніне,
Аспанның желіні сыздайды.
Қоңыр қыраттар,
Аңыздар айтады күз жайлы
Таусылмас сұрақтар,
Біз жайлы күллі, қыз жайлы...
Əмсесі ойымда,
Қиямет қайымда
Ақиқат алдында тұрақтар
Адамзат саналы...
Киіктің жонындай,
Асу да асу бел еді.
Тарих бүрлеген қорымдай,
Тəңірге табынған ел еді.
Қара түн күрсінсе,
Күрсінсін.
Болашақ біздерге сенеді,
Өткен шақ біздерден тарады.
Тағы бір
ғасырлық уақыт сіздерге келеді
Біздерден Ғасырлық күз аунап барады.