Сенің бейнең жұлдыз болып жанды алып – Манарбек Қарекенов

Қош келдің түн, кешігуді білмейтін,
Аясында ешкім ойынап-күлмейтін.
Қойынына сыйғызып-ап ғаламды,
Табытына жарық күнді жерлейтін.

Жарты тәулік жарық біткен өшеді,
(Заман солай алмасум­ен көшеді)
Келте айды шығарады төріне,
Сүттей сәуле аралайды көшені.

Екі қала, бір көруге арманбыз,
Сен де, мен де көкке қарап қалғанбыз.
Шылымындай түн батырдың тастаған,
Көкжиекке құлап түсті ақ жұлдыз.

Айға қарап айтып едім сырымды,
Түсінгендей сыйпаладың бұрымды.
Үркер күліп, шолпан жұлдыз қосылды,
Екеуі де түсінбеді-ау мұңымды.

Табиғаттың тылсымына таң қалып,
Екеуміз де көктен көзді алмадық.
Саған мені көрсетті ме сонда аспан,
Сенің бейнең жұлдыз болып жанды алып.

Келеңкесі жерге түсті сұлбаңның,
Қайта көзге көрінбедің, жанбадың.
Ізің қалды жерде, мүмкін санамда,
Жанып тұрды жарқыраған жан-жағың.

Сабыр мүжіп, жүрек шіркін, тұншығар,
Сағынышқа сүйе білген жан шыдар.
Шексіздік пен уақытшаның білгенге,
Жер мен көктей айырмасы бар шығар...