Жасырын мән – Sharipovak

Біз шындықты сөз астына көміп,
Жүзімізді әр сәтте өзгертіп жүреміз.
Сырттай күліп, жүректе ауыр үнді жасырып,
Түсінбес ешкім деп өзімізге сенеміз.

Арқамызды тік ұстап, әлсіздікті білдірмей,
Дірілдеген қолды тығып қоямыз ішке.
Мінсіз рөл ойнап, сыр бермей өмірде,
Адамдар арасын өтіп кетеміз ішпен.

Мақтаныш – қалқан, суықтық – бетперде,
Сабырлық – үйренген күнделікті күй.
Ал ішімізде – нәзік, сынғыш әлемде,
Түсінер жанды күтеді үнсіз күй.

Түн түсіп, әлем тыныштыққа батқанда,
Біз шешеміз жасанды жүзімізді сәл.
Бірақ таң қайта оянып атқанда,
Жанымызға тағы бір кейіп киіп ал.

Автор: Шарипова Камила