Қайнар

Қартаң тартқан кісімін менің өзім,
Шарықтауға шабандау кейде сөзім.
Шабытымды сонда да шақырғандай
Шартараптан көремін өлең көзін.
Сарай соқса сəулетті жұрт өмірлік,
Сахараға сəн беріп, күлсе тірлік;
Кеудесіне құйғандай күн қуатын
Сылдырайды бəрінен жыр төгіліп.
Көңілімді сол қозғайды дамыл бермей,
Қартаюға, қажуға халым келмей,
Жаным жүзіп соларға, өлең жазсам,
Жасаңғырап қаламын кəдімгідей.