Тұмандағы жылқылар

Қолатты тұман тұмшалап алды,
Аспан да мұнар құрсана қалды.
Жөңкіле шапқан үйірге қарай
Жусанның иісі бусана барды.
Көз енді көрсе елесті көрді,
Сана да кенет көмескіленді.
Тұманда дүние адасқандай боп,
Жасырды мұнар белесті, белді.
Түскендей зердең қиын қақпанға,
Осылай кейде миың қатқанда,
Жалына аттың жабыса кетіп,
Не жетсін желмен құйындатқанға!
Көзіңнің жасы тиылмай парлап,
Елес боп маңды шиырлай шарлап,
Сәулелі жаққа кетсең-ау сіңіп,
Ізің де жерге бұйырмай самғап.
Сұп-суық ауа сібірлеп сәтте,
Сұп-суық тамшы дірілдеп бетте,
Шығыстан біреу қарсы ұшты маған,
От ұстап қолға, күлімдеп көкте.
«Сенбісің?» — дедім тұманнан сұрап,
«Жарық қыл» — деді үн алдан бірақ.
Қарғыды атым, айрылдым жалдан,
Шыңғырдым сонда тұра алмай құлап.