Амал. Алматы. Аңсар

Думаның да жерітті, тамашаң бар,
Аңсатып жүр иен қыр, оңаша аңғар...
Құт-науырыз далама енді бүгін,
Құт иесі қайда екен қара шалдар?
Әйнек шертіп, сүңгіден тамшы еріген,
Қыз-келіндер қиылып бар сәнімен;
Жамырасқан топ бала қайда кетті,
«Қырық үйге көрісіп таңсәріден»?
Кірбің кетіп көңілден, мауқын басып,
Көрісіп жүр бар қазақ қауқылдасып...
Осы елестер санамда тіріледі,
Түріледі таң-перде... Тау тұр басып...
Шайып кеткен шұғыла-нұр үй ішін,
Шыққан күннің қарашы жымиысын!..
«Сағынғаның келер...» – деп, – «сақтағанын»
Асады ана, шығарып сүр иісін.
Қуыстарға тығылып түнек керең,
Қауыз жарған әркімнен жүрек көрем.
Уыз татып жатыр жұрт барлық үйден,
Бір-біріне уыздай тілекпенен.
Жайым мынау түнімен «сор жалаған»,
Кім әкелер уыз-нұр сол даладан?..
Сәбиін айт, елменен бірге оянып,
Көкесінің соңынан жол қараған!..
Тас қалада тарығып тұрмын жасып,
Көңілді кір, қабақты кірбің басып.
Нас қоғамның түрмесін талқан қылып,
Сол ортаға жетермін бір күн қашып.
Әні қашық көңілдің, күйі шалғай,
Мен де нас боп барамын иіс алмай!..
Қиыса алмай кешегі кеткен жұртым,
Сенімен де жүрем бе сыйыса алмай?..

14.03.1984 ж.
Алматы