Сырласу – Ерлан Ахмет

Алдыңызда сырымды ақтарсам ба?
Ақталғандай болам ба?..
Амалым жоқ!
Айдап барад пенделік нақ сарсаңға,
ақынмын ғой – айтар бар, аларым жоқ.

Өлең үшін берермін өмірімді,
өгейсіткен жалғанды тәрк етем де!
Өң келтіріп көтерер көңіліңді
өте шығар мезеттей жарқ етем бе?

Жақсылықтың неге екен шағы қысқа,
жан-тәніңді рақатқа баурағанда?
Жетектейді тіршілік сабылысқа
жылу кетіп рухыңнан, жаурағанда.

Аялаусыз қалғанда түз-даланы
аймалауын тілейсің Күн көзімен.
Ақ ниетсіз адамның мұз-жанары
адасады айырылып өз-өзінен.

Жылытады жырларым жүрегімді,
жүрсем-дағы ауылдан жырақта мен.
Жалындатып айтсам да тілегімді,
жалынып бір көрмеппін бірақ та мен...

Алауыздық майданда күресумен,
ауыздықпен алысып келеміз біз.
Аянбайық араммен тіресуден,
адалдықтың жолында жеңеміз біз.

Мақтамадым жағынып қалам ба деп,
мақсат тұттым – бір ғибрат алып жүрсем!
Мақтанамын арыстай ағам бар деп,
маздатып бір шырағын жағып жүрсем!