Өлең, жыр, ақындар

Абыл мен Балдай қыз

  • 04.01.2018
  • 0
  • 0
  • 2300
Басын иген бай, батыр, ақымағың,
Маңғыстау ақиығы – ақын Абыл.
Айтыста жеңiлiптi Балдай қыздан, -
Бұлбұлынан далалық сахнаның.
Бiр емес, жеңiлiптi бiрнеше рет,
Жүректерден шалқыған үндесiп от.
“Қызыл тiлдiң қылышы дүр ақынның”, -
Таңданыпты қалың жұрт:
- “Бұл несi?”, - деп!
“Жазайыншы дертiмнiң сыздатқанын,
Қалмау үшiн тамырда мұздап қаным”, -
Дедi ме екен,
Ұзатылып кеткен қызды,
Жеңiлiптi тағы бiр iздеп барып.
Кей сөз – бақыт,
Кей сөзден басы кетер,
Ақын өмiр – дария тасып өтер.
Он сегiзде бүр жарған Балдай қызға,
Өйткенi: кексе жырау ғашық екен.
Сол ғой жанын түсiнiп, ұғатын да,
Тұңғиықтан сол алып шығатын да.
Шын ғашықтың алдында жеңiлу – шарт,
Лебiзiне елтiген шын ақынға.
“Отырған қарсы алдымда Балдайымыз,
Бал татыр жесе шекер таңдайымыз”.
Ақын жүрек қашанда ғашық болғыш,
Бiздiң де болар ондай-ондайымыз.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Нұрлы мекен біздің ел

  • 0
  • 0

Бақытым мен базарым,
Ұлан-байтақ жерім бар.
Бүкіл әлем назары,
Өзіне ауған елім бар.

Толық

Мұнай – дәулет, мұнай – сәулет, мұнай – жыр

  • 0
  • 0

Не қиындық болсадағы шыдайды ұл,
Өзіңді-өзің төзімге сап сынай біл.
Туған жердің жарып шыққан құрсағын,
Мұнай – дәулет,

Толық

Білем, өмір көктемі, күзі барын

  • 0
  • 0

Білем, өмір көктемі, күзі барын,
Гүл көктемде мыналар қызығарым:
Жылқышының құтқармайтын құрығы,
Арулардың толқынданған бұрымы.

Толық

Қарап көріңіз