Ақыл туралы – Мәшһүр Жүсіп Көпейұлы

Көрінген көзге жылы бет емес пе,
Құдайға имансыз құл шет емес пе?!
Адамның тіршілігі - тіл мен жүрек,
Екеуі екі-ақ жапырақ ет емес пе?!
Ақылды әуелде Алла мыңға бөлген,
Кім жақын құдіретіне, соған берген.
Тоғыз жүз тоқсан тоғыз тамам бітіп,
Біреуі бұл ғаламға ортақ келген.
Біреуін онан қалған алты жарған,
Төртеуін ғылым-білім иесі алған.
Күллі ерге біреуін қойған сайлап,
Тағы бірі бұл жерде жеке қалған.
Ол бірін жарты бөліп әйел алған,
Темірдің қорытылған боғындай боп,
Жартысы айдалада иесіз қалған.
Көшпелі, алған тауып, біздің қазақ,
Ақылың соның үшін болған аз-ақ.
Қатыннан қалған жарты ақылменен
Жүресің сендер қайтіп болмай мазақ?!