Сыбдырлайды құрақтар – Марфуға Айтқожина

Көктем-ару, таң сәріден
жұпар иісін шашқанда,
Көңіл құс боп ұшты алысқа
тереземді ашқанда.
Бұлбұлдар да кетті сайрап,
Төгілдіріп әсем ән,
Ақша бұлттар ақ торғындай үлбірейді аспанда.
Сыбдыр-сыбдыр сыр шертеді
балауса да, құрақ та,
Әндер, әндер, елжіретіп
алып кетті-ау жыраққа.
Көбелек боп қонды көктем,
Гүлдің балғын ерніне,
Сыңғырлаған сылаң қақты
сұлу толқын бұлақта.
Көктем үні айна көлді дірілдетті, тербетті,
Самайынан Алатаудың ағыл-тегіл тер кетті.
Көктем болып келіпті ғой ұлы адамдар өмірге,
Нұрға бөлеп,
Жырға бөлеп,
Мынау байтақ жер-көкті.