Поэзия, менімен егіз бе едің?

Поэзия, менімен егіз бе едің?

Поэзия, менімен егіз бе едің?
Өзімменен толқындай,
теңіздемін.
Өз жанымды
тосқауылмен сынасам да,
Мен өзіме, сірә, оны
сенгіземін.

Келген сәтті қайта
менің тең кезегім —
Көрерсің ғой, ұрпаққа
шабыт бергіземін.
Мағжан ата сенген сенім
өшпей тұрсын,
Мен оны ақырында
сенгіземін.

Жастайымнан болмасам
да, шешен пенде,
Өспедім, құрсағында
байдың мен де.
Сол байлығым шабыт
болса — жаза алатын,
Егізім ғой, жетіп алам
оған демде.

Бекер жазбады Мұқағали:
«Берік бол!» – деп,
Өлеңінде: «Шабытыңмен
серік бол» – деп.
Мен бабамның ақылымен
өскен жанмын,
Оны егіз ете — құрған
ұрпақтанмын.

Поэзия, есігіңді
құлптатпадың,
Қайта-қайта кеп
жаныма ұйықтатпадың.
Бірақ сенем, бұл
қадамым бекер емес,
Қиындықтың ащы
дәмін құр татпадым.
Жұттым тағы оның
құнды 8 демін:
Мән беру, түсіну мен
ұғыну бар,
Жан беру, қырсығы мен
қылығы бар,
Ұйықтамай,
шабытпенен жылыну
бар,
Жұттан кейін, деп ала
тынығу бар.
Ол үшін — жай
жазғанның қызығы тар.
Еш жазбасаң,
тұншығасың зұлымынан.
Жүрегіңе ұялатсаң бұл
шабытты,
Арыла алмас қасиеттің
былығы бар.
Мүмкін өзге жанға
жансыз әріп болса,
Мен үшін — бұл
жұмбақтың мың сыры
бар.