Эссе және өлең-жыр байқауы

Көрсеқызар

Аюхан мен Аюбикенің алты жасар Қорбаңбайы үйге ботадай боздап келеді де, шалқасынан түсіп жер тепкілейді.

— Не болды?

— Кім тиді?

— Көжек! Е-е, Көжек-Көжек...

— Қой, балақай, Көжек саған неге тиісті?!

Аюхан ашулана бастайды:

— Айтпайсың ба жөндеп! Не болды? — Көжек! Шаңғы, шаңғы...

Сөзге Аюбике араласады:

— Қоянбай Көжегіне кеше шаңғы әпердім деп жүрген. Соны көріп қызыққан ғой, бұл.

— Иә, иә... Менде жоқ! — деп, Қорбаңбай бұрынғысынан бетер еңірейді.

Аюхан дүкенге барып, баласына шап-шақ шаңғы әкеп береді. Сары түсті, су жаңа, жылтыраған шаңғы. Қорбаңбай қуанып кетеді. Аулада аяғына байлап алып, есік алдындағы төбеде бір тұрып, бір құлап, кеш бойы сырғанақ тепкенсиді. Терлеп-тепшіп келген бойы Қорбаңбай шаңғысын есік алдына тастай салады. Түнімен қар жауады. Шаңғы қардың астында қалады. Қорбаңбай қайтып шаңғысын есіне бір алмайды. Көктемде қар кеткенде, әбден шәт-шәлекейі шыққан шаңғыны көршілері тауып әкеліп, Аюхан ағаға береді. Жер дегдиді. Жан-жануарлар жылы шуақ күндерде көбіне далада жүреді. Кішкентай Қорбаңбай да асыр салып дуылдатып жүр екен. Бір күні ол тағы қиғылық салады:

— Тиінтайдың велигі бар. Менде жоқ. Дүкенде тұр. Алып бер, апа, әйтпесе балабақшаға бармаймын...

Аюбике амалсыз дүкенге тартады. Велосипед қолына тиген Қорбаңбай жымың-жымың етеді. Екі дөңгелекті велосипед епсіз неменің ырқына көне қоймайды. Қорбаңбай аулада әлденеше құлайды.

— Мені жыға береді. Ақылы жоқ велик... Тебуді кейін үйренемін, — деп, Қорбаңбай велосипедін есік алдына тастай салып, доп тебуге кетеді. Кейін ауладағы Ақтиін, Мияубике, Жолдыаяқтар великті бөлшектеп-бөлшектеп, ойыншық қып ойнап жүріпті.

Мен біздің ауылдағы көршілердің балаларына осы ертегіні айтып бердім. Менің кейбір кішкентай достарым қипақтап, желкелерін қасыды.

Бәсе, олар неге өйтті?..


Қарап көріңіз

Жүктелуде...

Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

×