Лида Волконская – Қалижан Бекхожин

Қалың құм жоталанып оппа қардай,
Ызғын жел ойнақтаған шаң көтеріп.
Жүре алмай жолбарыс та тоқтағандай
Қыр басқан құйындардан қаптай өріп.
Жер түгін өртеп күні, құм құрылып,
Көресің аш даланың жұтынғанын.
Жас әйел келе жатыр күн-түн жүріп,
Қу шөлде таңдай қағып, жұтып жалын.
Бірақ та мөлдір көзі неге оқталып,
Қарайды төбелерге іздеп нені?
Жүр екен құмнан қандай бақыт тауып,
Кезеді неге сұлу дүзді тегі?
Жырларын Бетпақ шөлдің кезген сұлу
Өткізген қуанышта жастық шағын.
Бақыттың бақшасында аясы ну,
Қызықты құшағында Москваның.
Аттап қыз институт босағасын,
Құштар боп келген еді осы құмға.
Жалындап махаббатпен асыға шын
Міне, тұр құм қиырдың асуында.
Москва, жасыл парк, зор театр,
Сән киім — тұрған шығар бәрі есінде.
Алдында қыздың бірақ құм қия тұр,
Тас құйын ойнақтаған белесінде.
Қиырлы құмнан оған желпілдеген
Гүлдері тың сол қоныс кең аяның.
Жүрегі сүйіп соны лүпілдеген
Сұлу қыз Лида Волконскаяның.
Қай жерге дән шығады, гүл өседі,
Зерттеп қыз әр төбеге көз қадады.
Жапанның жайнап сұлу келешегі
Жалындап қыз жүрегі қозғалады...
Есіме ежет әйел түсіп сол бір,
Жүзіне осы қыздың қарай бердім.
Сар аяз, сұрапылды сонау Сібір
Шөлде бұл, көз алдыма қалай келдің?
Келді еске сол айбынды Княгиня5
Үлгі боп Россияны даңқы жарған
Жетуге ер намысты мұратыңа,
Сібірдің шалғайына шалқып барған.
Ал боран шошытпаған сол сұлуды,
Ар үшін сәннен безіп, жанын қиған.
Сескенбей кезген дүлей осы құмды,
Емес пе сол арудай менің Лидам?!
Сұлу жүз, жалын жүрек, әрі ынталы,
Теңейсің мұны қызға қай елдегі?—
Кіреді майдан болсын, жанып жаны
Орыстың өр қыздары, әйелдері!