Маған, құрбым, кектенбе
- 1
- 2
Өкініш қып өткен менен кеткенге,
Өтінемін, маған, құрбым, кектенбе.
Алай-түлей қарлы дауыл соқпай ма?
Аласапыран ең алғашқы көктемде.
Хан тәңірі
Шыңның мен танымаймын аласасын,Төбе де аласамен таласасың.
Тянь-Шаньның шашақтаулы найзасындай
Қайсың Хан тәңірімен жанасасың?
Шыңның мен ұнатамын биіктігін,
Шырқай кеп шыңырау көктен сүйіпті Күн.
Түндігін түртіп тұрған көк аспанның,
Қанеки, Хан тәңірінен иықты кім?!
Егерде құдірет болса, бөлшегіндей
(Алдында құдіреттің көр шегінбей.)
Шаншылып әнеу тұрған Хан тәңірі -
Шапшыған Тянь-Шаньның емшегіндей.
Күн де оның баурайында дөңгелеген,
Буалдыр, бозғыл шәйі перделеген.
Бойында Хантәңірінің бұғып жатқан,
Алапат аяныш бар жерге деген.
Тік тұр ол.Қырын қарап сай-салаға,
Күн көркі, Көк - мекені, Ай - шағала.
Қалғымай қанша жылды өткерді екен
Тәкаппар Тянь-Шаньдағы қайсар аға?
Таудың мен ұнатпаймын тапалдығын,
Тапалдан талайлар-ақ татар жұғын.
Сүйем мен табиғаттың ұлылығын,
Сүйем мен табиғаттың қаталдығын!
Пікірлер (7)
Пікір қалдырыңыз
Өмір толқыны
- 0
- 3
Жаралып жаңа ішінде ана,
Жай ғана жаттым жансыз бір жалқық.
Жалқықта сәуле кішкентай ғана,
Жүгіріп жүрген бетінде қалқып.
Айжан
Өте күшті
Вазира
Рахмет
Нұлан
Ұнады
Фариза
Керемет екен❤
Нариман
Күшті
Аяжан
Керемет
Салтанат
Мұқағали Мақатаевтың «Хан тәңірі» атты өлеңі — қазақ поэзиясының табиғатқа деген шынайы сүйіспеншілігін паш ететін тамаша шығарма. Ақын Тянь‑Шаньның биік шыңдарын, аспан мен тау арасындағы мәңгілік байланысын, сол арқылы адам рухының биік арманымен сабақтастырып жырлайды. Өлеңде табиғаттың қаталдығы мен сұлулығы, оның адам бойындағы асқақ сезімді оятатын қасиеті терең суреттелген: биік шың, көктің кеңдігі және таудың тәңірімен кездескендей әсерлі тұстары арқылы оқырманға рухани ойын тереңдетіп, табиғаттың маңызын қайта ойлануға шақырады. Мұндай поэзия — қазақ әдебиетінің бай мұрасы және әрбір оқырманға жан‑жағына сезіммен қарауды үйрететін күшті өнер үлгісі.