Алтай - Атырау
- 1
- 14
Адастырмас алдыма ұстап үміт,
Нарынқолдан аттандым құсқа мініп.
«Ал енді өзіңді-өзің ұста, жігіт»
Дегендей қарап қалды ауыл маған
Адастырмас алдыма ұстап үміт,
Нарынқолдан аттандым құсқа мініп.
«Ал енді өзіңді-өзің ұста, жігіт»
Дегендей қарап қалды ауыл маған
«Қара таудың басынан көш келеді».
Қара жорға шайқалып, бос келеді.
Қара күнді жамылып, қара қазақ
Қара түнді басынан кешкен еді.
Тысқа шықсам,
Күн шыңылтыр, қар жауған.
Ызғар, аяз атырылып бар маңнан,
Асып анау асқар-асқар таулардай,
Айжан
Өте күшті
Вазира
Рахмет
Нұлан
Ұнады
Фариза
Керемет екен❤
Нариман
Күшті
Аяжан
Керемет
Салтанат
Мұқағали Мақатаевтың «Хан тәңірі» атты өлеңі — қазақ поэзиясының табиғатқа деген шынайы сүйіспеншілігін паш ететін тамаша шығарма. Ақын Тянь‑Шаньның биік шыңдарын, аспан мен тау арасындағы мәңгілік байланысын, сол арқылы адам рухының биік арманымен сабақтастырып жырлайды. Өлеңде табиғаттың қаталдығы мен сұлулығы, оның адам бойындағы асқақ сезімді оятатын қасиеті терең суреттелген: биік шың, көктің кеңдігі және таудың тәңірімен кездескендей әсерлі тұстары арқылы оқырманға рухани ойын тереңдетіп, табиғаттың маңызын қайта ойлануға шақырады. Мұндай поэзия — қазақ әдебиетінің бай мұрасы және әрбір оқырманға жан‑жағына сезіммен қарауды үйрететін күшті өнер үлгісі.