З. Дәуітовке

Жанарыңда мұнар мұң бар,
Со бір мұң,
Кіреукесін көтертпейді-ау көңілдің.
Бұйра шашың бұлт ішінде желбіреп,
Ағып бара жатасың,
Аспанында Өмірдің.

Қабағыңда бір қайғы бар,
бір қайғы,
Со бір қайғы бақытыңды бұлдайды.
Ту-у биіктен ет-жүрегің елжіреп,
Телміресің Төменге,
Құшағыңа ап нұрлы Айды.

Дидарыңда сағыныш бар,
Сағыныш,
Со сағыныш жасар бір күн жарылыс.
Өкінгенге өткеніңді қанып іш...
Жерде қалған Қайғыңды,
Аспаныңа алып ұш!...

---