Людмила

Сұңғақ бойлы, сергек ойлы жас қыздың,
Шежіресіндей Кавказдағы аңыздың.
Айтқанында құлақ құрышын қандыра
Аңыз сырын көкірегінде қалдыра.
Тыңдайсың да, сүйсінесің лебізін,
Сүп-сүйкімді Кавказдың сол жас қызын,
Естен кетпес сұлу көркі, тал бойы,
Көкірекке жазылғандай бар ойы.
Күн бейнесі қалып қойған көзімде,
Ыстық лебі кетті ілесе сөзімде,
Бұлтсыз түнгі көк аспандай мөлдір көз,
Жас шағымда болмады екен неге кез.

---