Кездеспедім неге өзіңмен ертерек – Қанипа Бұғыбаева

Кездеспедім неге өзіңмен ертерек
Көкірегімді өкініштен өртеді от.
Ай астында оңашада шертіп сыр,
Отырар ем мен алдыңда еркелеп.
Отырар ем мен алдыңда еркелеп,
Асықпашы, кетуге әлі ерте деп.
Өкінемін ішім қайнап сол үшін,
Неге өзіңмен кездеспедім ертерек?
Өкінемін сол бір сенсіз күнге өткен,
Ойсыз-сырсыз ұзап кеткен дүрмекпен.
Өміріне өмір қосып ғашықтың,
Неге тоқтай тұрмайды екен бұл көктем?..
Күзде мынау тіл қату да мұң болар,
Жапырақтан жалт-жұлт етіп сырғалар.
Жалғап біздің арамызды тым алыс,
Неге қайтып оралмайды тырналар?
Әлде бәрі бос қиял мен бос үміт,
Сендік сезім жүрсем отын өшіріп.
Бір сен үшін неге жас боп қалмадым,
Неге сені кездестірдім кешігіп?..
Сенсіз маған сұрғылт дүние, тұман күн,
Тұманда бір жол таба алмай тұрармын.
Қанша өмір сүргеніме өзіңсіз,
Білсең, жаным, жазықты емес шығармын..
Сен түсінсең, өтті уақыт демеспін,
Саған бүтін, жатқа жай бір елеспін.
Сүю деген – жүрек дерті, сол дертке
Сен төзбесең, мен төзе алар емеспін...