Жел
- 1
- 2
«Тәңірі ие, атпады ғой таңың!»- деп,
Күңіреніп жатыр тұтқын уһілеп.
Естіледі терезеден темірлі,
Тұрса керек тыста жүйрік жел гулеп.
Ол күнді ұмытқам жоқ, әлі есімде,
Таянып келгенінде күн бесінге,
Кең дала ұқсап тұрды қол тимеген
Керілген кербез сұлу ақ төсіңе.
Қуаныш
Рахмет
Айдын
оте жаксы олендер маган унады оте катиии
Ерке
Рахмет
Динара
Бұл өте кішкентай
Амина
Рахмет
Ңұржан
Күщті