Жеміс-жидектердің айтысы

Міне, дархан күз де кеп,
Жеміс берді бізге көп.
Бір күні олар айтысып,
Қалды азырақ сөзге кеп.
– Апорт дейтін алмамын,
Тіл үйірген бал-дәмім.
Қандай жеміс болса да,
Артық менің салмағым.
– Мен дегенің жүзіммін,
Әбден пісіп үзілдім.
Береке боп үйілген,
Сыйы менмін күзімнің.
– Ал мен болсам өрікпін,
Бау-бақшаға көрікпін.
Тосап та мен, шырын мен,
Алса егер теріп кім?!
– Қарақат дейді мені елім,
Менің де бар керегім.
Денедегі жел-құзды,
Қуып шығар ем едім!
– Балдай ғой деп тосабы,
Піскенімді ел тосады.
Бүлдірген деп атымды,
Халық әнге қосады.
– Дәруменге толы ішім,
Таңқурай боп толыстым.
Теріп алса ағызбай,
Қуанамын сол үшін.
– Тамсандырған бар жұртты,
Мені ерекше бал қыпты.
Туысқаны алманың,
Кім мақтамас алмұртты.
– Мен алқызыл шиемін,
Күн сәулесін сүйемін.
Тақпақ та бар мен жайлы,
Мәртебеге иемін.
Айтыспақшы әлі де,
Жібермедім әріге.
Жеміс-жидектің балалар,
Пайдалы ғой бәрі де.

(балаларға арналған тақпақ)

---