Қар жауып тұр – Маралтай Райымбекұлы

Қар жауып тұр.
Қан тамады — қара қан,
Қара қанды қардың тілі жалаған.
Қан ізімен біреу ілбіп келеді, жалаң аяқ.
Қаншық тағдыр талаған.
Жалаң аяқ. Тұт жалаңаш, жалаңаш,
Тағына да, бағына да ол қарамас.
Құр сүлдерін сүйреп кіріп барады,
Кеңістіктің көмейіне — араны аш.
Тіл байлану осы шығар, жақ сынып,
Жетім қалды жер бетінде жақсы үміт.
Сұр ажал жүр аманатын Алланың,
Аман-есен адамдарға тапсырып.
Тәңір шақтап тартпаған соң бойға бас,
Сорлы пенде ертеңін еш ойламас.
...нәзік-нәзік ақ жұлдыздар мәз-мейрам,
Көңілдері бір-ақ сәттік тойға мас.