Көздерім бар, көріп жүрмін барлығын – Ақылбек Шаяхмет

Көздерім бар, көріп жүрмін барлығын,
Құлағым бар, естіп жүрмін барлығын,
Көріп жүрмін не жегенін сорлының,
Естіп жүрмін не дегенін жарлының.

Көріп жүрмін не істегенін кесірдің,
Естіп жүрмін сөзін жетім-жесірдің.
Байыдым деп басып-жаншып өзгені,
Қазағым-ау, неге сонша есірдің?!

Көріп жүрмін көздің еті өскенін,
Естіп жүрмін жинағанды ішке мұң.
Күні бойы көк жәшікке телміріп,
Кедейлер мәз көргеніне түс керім.

Естіп жүрмін масайраған мастарды,
Көріп жүрмін баспанасыз жастарды.
Тыңдап жүрмін ренішін үлкеннің,
Көріп жүрмін сәбилерді тастанды.

Жаңғырығы толтырса да тау ішін,
Жоғарыға жетпей қойды дауысым.
Әлде соны көріп, естіп жүргендер
Ақылынан кетті ме екен аукысып?

О, Жаратқан! Не тілейді сенен ел?
Жалбарынам! Тілеуімді бере көр!
Керегімді тілмен айтып қалайын,
Біздің қолдан бұдан басқа не келер?!