Өткен өмір термесі – Сайлаухан Нәкенов

Көп те болды жауым да,
Төбемнен бұлт айықпай.
Күн кештiм мен дауылға
Қарсы тұрған қайықтай.
Жетiмдiктен жасымнан
Қарлы өзендi көп көрдiм.
Талай-талай басымнан
Тар кезеңдi өткердiм.
Хан-сұлтаннан қайтпадым,
Кезқалтаға күймедiм.
Екi билiк айтпадым,
Езмалтаны сүймедiм.
Бүтiндiктi қаладым,
Тебiнгендi теппедiм.
Жыртылғанды жамадым,
Сөгiлгендi септедiм.
Дауға барсам шiренiп,
Жайлы жүйрiк демедiм.
Бай ауылдан тiленiп
Майлы құйрық жемедiм.
Сөйлегенiм, күлгенiм –
Елдiң қамы – жортқаным.
Жалғыз жауыр мiнгенiм –
Ар-ұяттан қорыққаным.
Тура бидi ел неге
Теңгермейдi пендеге?
Халқым кедей болған соң,
Бай боламын мен неге?
Жалғыз атым – дәулетiм,
Қызыл тiлiм – теңдiгiм.
Қараша үйiм – сәулетiм,
Кедейлiгiм – кеңдігiм!