Өлең, жыр, ақындар

Ғашықтар

  • 23.12.2020
  • 0
  • 0
  • 807
Жер-егісті суарып диқан-аспан,
Найзағайдың жарқылы ұйқымды ашқан.
Түні бойы гүрілі маза бермей
Жайым мынау жүзімнен сиқым қашқан.
Деп менің осы ғана еңсемді езген,
Көңілсіздік себебін көрсем күзден.
Табиғатқа болар-ау сөзім обал,
Ұят және ағаш пен өр теңізден.
Өйткені әуес олар жаңбырына,
Әу бастан жазған тәңір тағдырына.
Жалғыз ғана өзім деп ойлап па едің,
Көзін ілмей атырған таңды мына?
Таң демекші, Күн, сен де ғашықсың ба?
Жердің бетін өбуге асықтың ба?
Түн түнегін түрдің де нұрландырдың,
Шыға сала шуағың шашып қырға.
Махаббаттың мекені – ашық аспан,
Көгінде самғар өңкей ғашық құстар.
Кейбірі туған жерден жылу іздеп,
Бір тобы барады әне қашып қыстан.
Жел де сәнін сүйеді сұлулықтың,
Енді мен барлығының сырын ұқтым.
Табиғат та өзіммен мұндас екен,
Басында білместікпен ұрыныппын.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Әке туралы ода

  • 0
  • 0

Абзал жан ең, тұла бойың нұр тұнған,
Тірек едің бізге қолын ұмсынған.
Арамызды ажыратты, амал не?
Алып ажал келді дағы тылсымнан.

Толық

Кеудемнен қуатты үміт тұғыр алды

  • 0
  • 0

Кеудемнен қуатты үміт тұғыр алды,
Шаштың кеп шуақ қылып шұғылаңды.
Ғайыптан кезіктің де тарам-тарам
Бағыттан көрсеттің сен құбыламды.

Толық

Саз бен сұлулық

  • 0
  • 0

– Дарыныңыз мені бек тәнті етеді, –
Десем жай, жақпан сірә, жеңге, тегі.
Дүниеге іштегі бар сырымды
Дауыстап айтайыншы, нем кетеді?

Толық