Өлең, жыр, ақындар

Бектаудың анау бөктерін гүлді

  • 02.01.2021
  • 0
  • 0
  • 949
Бектаудың анау бөктерін гүлді
бөкпе түн басып барады.
Қайтейін, мына өкпе құрғырды
алқынған кезбей даланы.
Көзінің алдын көк шыбын көміп,
Күн сөніп барад жырақта.
Мен тұрмын үнсіз өксігім келіп,
көзімде жас жоқ бірақ та.
Түнек боп өсіп құндақтап алды
тұлғамнан туған көлеңкем.
Мендік бір құштар қыр жақта қалды —
соны іздеп кетем мен ертең.
Адыра қылып ақық сырларды,
бозала таңда қоштасам,
Дәл мендей бақсыз, бақытсыз жанды
көрмейді ешкім, ешқашан.
Балай ма бейуақ тылсымға ел мұны —
Мен жоқпын жалпақ жалғанда,
Сендегі жүрек күрсінген күні
түсіңе енермін, таңғалма.
Бектаудың белін бөктеріп көктем
салғанда сырлы әуенге.
От болып келіп, жоқ болып кеткен,
Мен емес жалғыз әлемде.
Мен емес...



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Бұлттар

  • 0
  • 0

Бұлттар ауып барады қаңбақтардай,
Немесе атам қуған қалмақтардай.
Ағыл-тегіл көз жасын көрсетпеуге,
Тас төбемнен әрі аунап аулақ барғай.

Толық

Құба белде қалмағанда гүл-ажар

  • 0
  • 0

Құба белде қалмағанда гүл-ажар,
көрден қашып Қорқыт ата пірәдар
тұрақ таппай кезген еді жалғанды,
тек алдынан шыға берген көр мәңгі.

Толық

Бұқпа өзені

  • 0
  • 0

Шулы шаһар астымен тынып ағып,
Толқи алмай, ыңырсып, ыңыранып.
Жатыр Бұқпа көктемде көсілместен,
Тас қаланың баурына бұғып алып.

Толық