Айдының кең, айбының өр, Айнакөл

Айдының кең, айбының өр, Айнакөл,
Дәл өзіңдей мөлдіреген қайда көл?!
Астауында асыр салып асыл нұр, –
Жылт-жылт етіп, жымияды жай ғана ол.
Кең сарайдай ішінде көк мұнардың,
Бикештердей билеп мың сан бұралдың.
Ақша бұлттар айналсоқтап айнаңа,
Көкке құмар көңіліңді ұғар кім?!
Қыздырғандай жәрмеңкесін құстардын,
Қызығыңнан қайтіп сенің тыс қалдым?
Шат күліскен ортасында достардың,
Мен де өзіңдей ізгілікке құштармын.
Көкше таулар айналаңда мұнартып,
Көп қараймын айдыныңа құмартып.
Құс қонбаған борсыған көл болғанша,
Өзіңе ұқсап шалқып өткен мың артық!
Шаттанамын шарасы кең бейнеңе,
Шарқ ұрмаймын өзіңе ұқсап, беу, неге?
Саған келсем күмбір-күмбір күйменен, –
Толқын-толқын саз келеді кеудеме.
Қазан айы қазаныңды сапырып,
Қаңтар өтер қабаққа мұз қатырып.
Қарашада қара шашың дудырап,
Құсыңды іздеп құса болдың аһ ұрып.
Жанымды ұқпай кейде досым жүрсе аулақ,
Мұң менің де кеудемді алар құрсаулап.
Мен де мәзбін абзал жандар ішінде, –
Аспанымнан тұрғандай боп нұр саулап.
Өршеленген дауылға ықпас өжетсің,
Өжет күндер мені, мейлі, мезі етсін!
Тебіреніп жатасың сен, баршаны
Іңкәр еткен тереңдікке не жетсін!
Шүпілдейсің, шүпірлейсің тынбастан,
Сыбдыр-сыбдыр кезің бе ол сырласқан?
Шалқып-толған сәтіңдей сол, менің де
Шабыт буып, кеудемде ескен жыр-дастан.
Тұлпар толқын күдірейтіп шоқтығын,
Лықсып, шалқып жатқан сенде жоқ тыным.
Ертеңді аңсап арман қуған менің де, –
Толастамай өтіп жатыр көп күнім.
Шаттанамын шалқып толған бейнеңе,
Шарқ ұрмаймын өзіңе ұқсап, беу, неге?
Саған келсем күмбір-күмбір күйменен,
Толқын-толқын саз келеді кеудеме!..