Жұпарға – Исраил Сапарбай

Тамағың пiсiп тұрса түсте сенiң,
Тарығып, мұнша əуреге түспес едiм.
Дəм түгiл талқан ғұрлы татымы жоқ
Сорпасын өзағамның iшпес едiм.
Үзiлiп тұрмаған соң емешегiм,
Тағдырмен таңнан тұрып егесемiн.
Қазақтың қамыр салған етi болса,
Палауын өзағамның жемес едiм.
Жау менен жоқ ежелден жатқа сенiм.
Жанымның жардан бөлек таппас емiн.
Қымызым қыз-қыз қайнап тұрса алдымда,
Орыстың ащы арағын татпас едiм.
Жайымды айтпай бiлiп тұрмағасын,
Жанымның табар дейсiң кiм дауасын.
Ташкенттiң талтүсiнен сая таппай,
Сағындым Алматының түнгi ауасын.
Қызығып қарамайды қыз десе кiм? –
Күнiне сол құрғырмен жүздесемiн.
Қасымда қалқатайым қатар жүрсе,
Көзiмдi көрiнгенге сүзбес едiм.
Тауқымет тағдыр салған бастан асты –
Соғамын тауға басты, тасқа басты.
Тəңiрiм мекендеген көк болмаса,
Тар екен ақындарға аспан асты,
Тар екен ақындарға аспан асты...