Қызғаныш – Исраил Сапарбай

Тапсам еттi бiр емiн,
Шықсам еттi еркiнен:
Жүктi болды жүрегiм
Қызғаныштың дертiнен.
Күптi болды күрсiнге,
Жегi жайлап жан-тəндi.
Сүйрелейдi құр сүлде
Сүйегiм мен қаңқамды.
Сенiм, Сезiк өзара
Қырғиқабақ аңдысып...
Көңiл – шала, көз – ала,
Жаным жапа, хал мүшiк.
Ұрғашыдан жерiдiм,
Бiрi – қайғы, бiрi – бақ.
Көңiрсидi көңiлiм
Күлiмсiреп жүрiп-ақ.
Шымылдық деп түргенiм
Шымқай қызыл жел ме екен?
Перiште деп жүргенiм
Пешенелi пенде екен.
Көп дұшпанның көзiнше
Көңiлiңдi пəс қылма.
Қаншығынан безiнсе,
Қаңғып кетер қасқыр да!
Кiмге налып, күлермiн,
Уға айналса шырыным?
Желге шашып жiбердiм
Махаббаттың ұрығын!..