Мен кім едім

Тамшысы едім Қанас дейтін көлдің мен,
Жаршысы едім Ағажайдай елдің мен.
Бабалардың көздерінің қарасы ем,
Атажұртқа жете алмай телмірген…

Өрнегі едім шебер салған зердің мен,
Шыққан гүл ем Алтай дейтін зеңгірден.
Мейірімге балқитұғын тасы едім,
Ат басындай алтын шыққан жердің мен!

Елім-ай деп ән қалдырып шер күннен,
Қанды тағдыр оттарымды сөндірген.
Көздерінен ыршып түскен жас едім,
Қылша мойнын қылыш кескен ердің мен!

Мен сәбидің дауысы едім шулаған,
Бұрым едім көмусіз қап қураған.
Мен Ертістің толқыны едім құл болған,
Ұлды көріп басыла алмай тулаған!

Сүйектердің көш бойына шашылған,
Көптігіне шүбаланбан шашымнан.
Шырт ұйқыдан оятады кей түні,
Бір үн келіп өтіп кеткен ғасырдан!