Жас ақынға жауап – Қанипа Бұғыбаева

Ақын әпке, жанға жақын жырларың,
Сендей болар кеуде соққан бір дарын.
Өзгелерге насихаттап өзіңді,
Неге үй алып, астанада тұрмадың?..
Бұрыннан-ақ өз мінімді білуші ем,
Күлетүғын ағайын көп сүрінсем.
Бұл ақылды айтпай маған ертерек,
Бұған дейін қайда жүрдің, інім, сен?
Дала менен қалаға ортақ ақ аспан,
Ақ аспаннан күнім көзін жаңа ашқан.
Тірлігімді есеппенен жоспарлап,
Жыр гүлімді баптамаппын о бастан.
Өзге емес, ойлайды әркім өз бағын,
(Енесі өлген бота болып боздадым).
Жұрт көрмеген беті жабық жараны
Ей, бауырым, несіне кеп қозғадың?
Жылдар желі іздеріме күл себер,
(Өмірге кеп кеткеніме кім сенер?)
Жазықтымын, қамқоры жоқ ортадан
Жырым шеттеп, жетімсіреп жүрсе егер...
Жанды қинар әлсін-әлсін сол кейде,
Ақындардың барлығы, рас, мендей ме?
Тірлігімнің арқасында өлеңім
Өмір сүріп, өлсем бірге өлмей ме?..
Өтіп жатыр менсіз көп той, көп қызық,
Көп оқушым үміттерін кетті үзіп.
Жүгіруге ұяламын, жар салып,
Өзімді-өзім өтпес жерден өткізіп...
Біліп жез бен айырмасын асылдың,
Ұққан кез ғой, мәңгілігін ғасырдың.
Уақыттың өзі үгіттеп жүр елге
Мұраларын Ілияс пен Қасымның!..
Керегі жоқ өміріме «картаның»,
Арман-үміт алып келер әр таңым.
Арттырғым кеп өлеңімнің қадірін,
Қадірімді кетіруден қорқамын!..