Бес саусағымдай Бесқалам

Бес саусағымдай Бесқалам,
бар екенсің ғой жарықтық,
Заманалардың өтінде,
Қан -қызыл болдық, тарықтық.
Бабалар өткен көшеңе,
Қатар да қатар гүлдер егіпсің арық қып.
Егін егіпсің қарықта, қарық, қарық қып.
Айбозым ақын тұрғанда
Бауырын жаза анау бір ойпаң, қыраттың
Жеттім ғой саған, өкпемді міне, қолыма ап,
Рухы қалған мұңайып.
Айбергеновпен бұл маңда,
Өмірзақ Қожамұраттың!
Қаршадайынан қара өлеңменен ауырған,
Оң жағымда Бауыржан**,
Сол жағымда Бауыржан*.
Айберген менен Жібек ананың аруағын,
Олардан туған Төлегендейін аяулым,
Қасастықтармен осында мәңгі кетіскен,
Шыққан ол мына маңдайы
айдай жарқырап,
Қоңырат пенен Нөкістен.
Ай-хой, шаңы ұшқан, мұңды өткен күн,
Алыстан жеттім, сәуірінде бұл көктемнің.
Тақтакөпірдің ар жағы Қазалы менен Қызылордаға ұласқан.
Қызыл қан төккен
қызылдан қашып қыр асқан.
Кешегі сонау сүргінде,
Жоғалтып алып сұрасқан,
Жұртымды іздеп кеп тұрмын!
...Самалына маңдайымнан сүйдіріп,
Жұдырықтай жүрегіме зарлы
тарихты сыйдырып,
Тұлабой менен жандүниемді
қара ошақта күйдіріп.
Мынау асыл топырақ, өтпесе де табаннан,
Өтті күні шекемнен,
Бұл өлкеге бөтен бе ем?
Ерте алмай көркем еркемді,
Қимасам да ірге айырған өлкемді.
Жанарымды көзілдірік қалқалап,
Қатепті қара нарларға ғана жүк болар,
Сағынышымды арқалап,
Кетем мен!
Қайран да қайран Бесқала,
Мәңгі-бақи сағынуменен өтем мен.
Өн бойымды билеп алған нала-мұң,
Арт жағыма қайта-қайта
бұрылып мен қарадым.
Қолын бұлғап қалып қойған
қарағым-ай, қарағым.
Мұңлы, зарлы сырын бүккен Бесқала,
Бөлшегі едің ғой
еміренген анау ұлы даланың...

** Қарақалпақстанға бірге барған ақындар Бауыржан Жақып пен Бауыржан Бабажан

---