Ағалар-­ай!

Ағалар­-ай!
Барында аз ғұмырды бағаламай,
Абайсыз адаспаңдар бір­біріңнен,
Жарықта жайнап тұрған самаладай.
Болғанда халық – теңіз шалқып жатқан,
Өздерің – шырылдайтын шағаладай.
Әттең, ағалар­-ай!
Ағалар­ай!
Ауылын пенделіктің жағаламай,
Басына бір төбенің жиналсаңшы,
Андыздап әр бұтаны сағаламай.
Түбінен бір жүректің табылсаңшы,
Бауырды бөліп­жарып, алаламай.
Әттең, ағалар­-ай!
Ағалар-­ай!
Көңілін інілердің жараламай,
Бірге ұшып, бірге қонып жүрсеңдерші,
Қатарын бұзбайтұғын бал арадай.
Өздерің қонақтайтын бәйтеректің
Тамырын балталамай, араламай.
Әттең, ағалар-­ай!
Ағалар­ай!
Тартысып бір­біріңді табаламай,
Шоқыға шығарсаңшы хан көтеріп,
Жақсыңды жарға қуып қамаламай.
Аңдыссаң аяғыңнан шалдырарсың,
Жұлқыссаң жыртылмайды жаға қалай?
Әттең, ағалар-­ай!
Ағалар­-ай!
Ит қоссаң үнсіз қалмас абаламай.
Әрқашан аттың басын түзу ұста,
Саныңды сүрінген соң сабаламай.
Құйрығын қырық мәрте баса берсең,
Жыландай бәле, шіркін, шағады оңай.
Әттең, ағалар­-ай!
Ағалар­-ай!
Бола ма оң­солыңды шамаламай?
Қалың ел қоршап тұрған қара орманың
Қысады құшағына жан анадай.
Басына баданадай бұршақ жауса,
Тоғайды торғай тұрмас паналамай.
Әттең, ағалар-­ай!

---