Байқаймын – Несіпбек Айтұлы

Байқаймын, бір биіктеу белге шықтым,
Мүмкін, мен жетер жерге сәл кешіктім.
Іздейді сол баяғы сәби­жүрек
Ырғағын әлдилеген талбесіктің.
Бесігім – ұясындай балапанның,
Нұрына шомылдырған жаңа таңның.
Балпиып балапандай жаттым білем,
Үстінде ақ мамықтай алақанның.
Жылуын рахаттың сезген денем,
Секілді әлі күнге өзгермеген.
Бақыттың бір мысқалы мен болармын,
Анамның алақаны безбендеген.
Бесіктен түсе сала еңбектедім,
Есімде бірте­бірте ержеткенім.
Басталған еңбектеуден өмірімді
Өлеңмен ақ қағазда өрнектедім.
Келмейді өңеш созып өзеурегім,
Қалса деп армандаймын өз өрнегім.
Не керек айтып­айтпай ағайынға
Шөліркеп ерінімнің кезергенін...