Тас дейміз-ау тасты біз...

Тасқа жазу қалдырған
тарихымда бабалар...
Жеткізсін деп ұрпаққа,
күн туғанда саралар.
Түсінісе алмаған
кездерінде бір-бірін
«тастай қатты» дейді екен
Пенде шіркін табалап!
Бабалардың өшірмей,
Шеруінен ақ табан,
Мықшияды балбал тас
жазуларын сақтаған.
«Тастай қаштың кеше» деп,
тастай қатып жатпаған,
Ата-қоныс өз төрім,
Құшағыңды аш маған!
Самарқанның көк тасын,
балқытқанда науырыз,
Жауса өткінші сол сәтте,
тастайды екен жауын із.
Сіңіре алса әз шуақ,
қатты емес-ау, ол да онша
Түріктерді аман ап
Қалған дейді тас монша...
Тасты – тас деп мұқатпа!..
Арулардың мойнында
құлпырады көз тартып
Асыл, лағыл тас моншақ!
Қанша зергер тарихта
аты қалды тас қашап,
Өтпейтұғын пышаққа
дейді екен жұрт «тасқа шап»!

---