Тiл ұшына келiп-кетiп тұр бiр сөз

Тiл ұшына келiп-кетiп тұр бiр сөз.
Шашып-төгiп алардаймын бiр күлсем.
Жұлдыздардай, түндi түрткен тыншымай
тiл ұшына келiп-кетiп тұр бiр сөз.
Жаңбыр болып шелекте де, құй, кәне,
деген кезде түк жаза алмай тұрғаны,
аттап баспай ақ қағаздың үстiнде,
қаздаңдаған қаламымның сирағы.
Түк шығара алмаспын-ау ендi өксiп,
тербетсе ендi сол сөз бiздi тербетсiн.
Сол сөздi iздеп жата алмаймын төсекте
соқыр iшек түйiлгендей дөңбекшiп.
Сол сөздi мен ақтармасам, ашпасам
өлең жазбай кетердеймiн тас қашап.
Тамып кетсе тiл ұшынан,
ал егер
бүкiл дүние сөйлейтiндей басқаша!

---