Өлең жазылмаған сәтте

Қағаз құрғақ
Бiр керемет қамалға
беттей алмай тұрған бейне адамдай
ойға батам,
ой да бiрақ құп-құрғақ.
Қару етiп алам қалам қолыма
сөз қауқары болмаған соң, амал не,
құрғап қалған қалам да!
Жұлып тастап үнсiздiктiң тiрегiн,
деп ойлап ем:
бiлегiмдi түремiн.
Селт етпедi, амалым не, бұған да
тулап шыға келетiн
тентек менiң жүрегiм.
Қамшылаймын өзiмдi
iсiм көп деп бiтпеген,
бұрмақ болам ойларымды өлеңнiң
бұрылыстарына күтпеген.
Ал санамда дәп қазiр
картадағы шөл-шөлейттiң орнындай
жалқын бояу,
ұсақ қара нүктелер.
Мүлде ендi ойсыздықтан жалықтым,
жалықтым мен, жабықтым...
Құрғап қалған,
шөлдеп қалған өлеңсiз
менiң жұмыс бөлмемде
сiлкiп ұрып нервiмнiң жiптерiн
сағаттардан
құп-құрғақ
секундтар тамып тұр.

---