Экологиялық апат – Темірхан Медетбек

Жасыл емес, күлгiнбiз!
Ертеңдi ойлап зарықты үн.
Арасында жүрмiз бiз
қатер менен қауiптiң.
Өттей жаңбыр сiркiрер
зәресiн ап тастың да.
Жарылыстар сiлкiнер
қара жердiң астында!
Қалай жүрем елемей,
жан-жүрегiм қапалы!..
Уға малған жебедей
күннiң қызыл шапағы!
Сұмдық жатса жерiмде
қалай қалам көрiнбей.
Аңқып соққан желiң де
аждаhаның демiндей.
Жарылғанда гүрс етiп
жарылыстар өлкемде –
қадалады кiрш етiп
жарықшағы Ертеңге.
Содан, содан, қара, бар! –
кеуiп жаздың құрағы,
аяқ, қолсыз балалар
мүгедек боп туады.
Не бiр сұмдық елестеп
жүрем мұңға батып-ақ!
...Тұншығады нәресте
құрсағында жатып-ақ.
Сұмдық сезiп қаладан,
сұмдық сезiп даладан
бал жүзiнен әр тайып,
туып жатыр балалар
шашы аппақ боп қартайып!